هواپیما همیشه فقط یک وسیلهی سفر نبوده؛ از الهامبخش فناوری گرفته تا تبدیلشدن به ابزاری برای جنگ، همیشه نقشی فراتر از جابهجایی مسافران داشته است. در قسمت دوازدهم فصل چهارم آپاراتکست با اجرای منصور ضابطیان، میزبان امیرحسین برازنده هستیم؛ کسی که علاقهی دوران کودکیاش به هواپیما و تجهیزات نظامی را به یک مسیر حرفهای در تولید محتوای نظامی و راهاندازی کانال پرمخاطب «دیدنیها» تبدیل کرده است.
این گفتوگو ترکیبی است از خاطرات سالهای جنگ، تجربهی شکست و شروع دوباره در تولید محتوا، بررسی آیندهی جنگها و تکنولوژیهای نظامی، و حتی مروری بر کتاب مشهور اوریانا فالاچی درباره جنگ ویتنام؛ روایتی که جنگ را نه فقط از منظر سلاح، بلکه از دریچهی انسانها و رنجهایشان روایت میکند.
از علاقهی کودکی تا ورود به دنیای محتوا
امیرحسین برازنده متولد ۱۳۶۱ است؛ نسلی که کودکیاش با صدای آژیرهای قرمز و پناه گرفتن در زیرزمینها گذشت. او میگوید از همان بچگی به کارتهای هواپیما و اسباببازیهای نظامی علاقه داشته و همین علاقه بعدها او را به سمت تولید محتوا سوق داده است. هرچند در دانشگاه رشتهی حسابداری خوانده، اما هیچوقت وارد بازار کار آن نشد و تصمیم گرفت به دنیای محتوا و رسانه وارد شود.
تجربهی شکست در یوتیوب و شروع دوباره در آپارات
امیرحسین برازنده مثل بسیاری از تولیدکنندگان محتوا کارش را در یوتیوب آغاز کرد. او ابتدا موضوعات مختلفی مثل راز بقا، ورزش و حتی مطالب عمومی را امتحان کرد، اما خیلی زود متوجه شد که این پراکندگی نتیجهای جز سردرگمی مخاطب و توقف رشد ندارد. به گفتهی خودش، بزرگترین اشتباهش پاک کردن مداوم ویدئوها بود؛ اقدامی که باعث شد الگوریتم یوتیوب اعتمادش را از دست بدهد و کانالش را «مرده» تشخیص دهد. وقتی یوتیوب یک کانال را غیرقابل اعتماد بداند، دیگر ویدئوهایش را به مخاطبان پیشنهاد نمیکند و همین مساوی است با شکست.
بعد از یک سال و نیم تلاش بینتیجه، او تصمیم گرفت مسیر تازهای انتخاب کند. این بار تمرکزش را روی محتوای نظامی گذاشت؛ موضوعی که از کودکی به آن علاقه داشت. با تغییر استراتژی و تمرکز بر یک حوزه مشخص، نتایج خیلی سریع تغییر کرد. کانال جدیدش با استقبال زیادی روبهرو شد و همین تجربه، مقدمهای شد برای حضور جدیتر او در آپارات. امیرحسین میگوید آپارات برایش فرصتی فراهم کرده تا با مخاطبان ایرانی بیشتری ارتباط بگیرد، محتوایش راحتتر دیده شود و بازخورد مستقیم از کاربران داخلی دریافت کند؛ چیزی که در یوتیوب به این شکل تجربه نمیکرد.
چرا محتوای نظامی در ایران پرمخاطب است؟
امیرحسین برازنده معتقد است که مردم ایران علاقهی زیادی به اخبار جنگ و تجهیزات نظامی دارند؛ چرا که این موضوع مستقیماً با امنیت و اقتصاد کشور گره خورده است. از نوجوانان گرفته تا سالمندان، بسیاری دوست دارند درباره جنگندهها، ناوها، موشکها و پهپادها اطلاعات بیشتری به دست بیاورند.
او تأکید میکند که محتوایش تبلیغ جنگ نیست، بلکه بیشتر معرفی و بررسی بیطرفانهی تجهیزات نظامی است؛ چه ایرانی و چه خارجی. همین نگاه باعث شده محتوای او هم برای مخاطبان داخلی جذاب باشد و هم در فضای بینالمللی مورد توجه قرار بگیرد.
کتاب «زندگی، جنگ و دیگر هیچ» اوریانا فالاچی
در بخشی از برنامه، منصور ضابطیان بخشی از کتاب مشهور «زندگی، جنگ و دیگر هیچ» اثر اوریانا فالاچی را میخواند. فالاچی، خبرنگار ایتالیایی، در جریان جنگ ویتنام از نزدیک شاهد صحنههای تکاندهندهی نبرد بود و یادداشتهایش را در این کتاب منتشر کرد. خواندن این بخش تضادی جالب با گفتوگوی اصلی ایجاد میکند؛ جایی که روایتهای انسانی و پر از رنج جنگ در کنار محتوای تحلیلی و فناورانهی امروز قرار میگیرند.
ایران، آینده جنگها و آرزوی صلح
به گفتهی امیرحسین برازنده، آیندهی جنگها دیگر با لشکرکشیهای کلاسیک رقم نمیخورد و هواپیماهای جنگی بهدلیل هزینه و ریسک بالا بهتدریج کنار گذاشته میشوند. در حالیکه پهپادها و موشکها با هزینهی کمتر و بدون خطر برای خلبان به ابزار اصلی نبرد تبدیل شدهاند؛ او تأکید میکند که ایران در این حوزه یکی از قدرتهای مهم منطقه است و نمونهی بارز آن ناو «شهید باقری» است که با بازسازی یک نفتکش ساخته شده و مشابه این رویکرد در کشورهایی مثل آمریکا هم دیده میشود. برازنده با لبخند میگوید هر جا که میرود از او میپرسند «جنگ میشود یا نه؟» و توضیح میدهد که هیچکس پاسخ قطعی ندارد، اما همین پرسشها نشان میدهد مردم محتوای او را جدی میگیرند.
او در پایان هدفش را تبدیل کردن کانال «دیدنیها» به مرجع اصلی تولید محتوای نظامی در ایران معرفی میکند، هرچند آرزوی نهاییاش فراتر است: روزی فرا برسد که دیگر جنگی در جهان وجود نداشته باشد و محتوای نظامی تنها به مرور تاریخ گذشته محدود شود.
سخن پایانی
قسمت دوازدهم آپاراتکست فقط یک گفتوگو دربارهی سلاح و تکنولوژی نیست؛ بلکه داستان مسیری است از علاقهی کودکی تا تبدیلشدن به یک برند شخصی در فضای محتوا. امیرحسین برازنده نشان میدهد که حتی حساسترین موضوعات هم میتوانند به محتوایی ارزشمند، آموزشی و پرمخاطب تبدیل شوند.
